کمبود بور در گیاهان چه علائمی دارد و چگونه با کود مناسب آن را جبران کنیم؟

کمبود بور زمانی رخ می‌دهد که گیاهان نتوانند مقدار کافی بور را از خاک جذب کنند. بور یک ریزمغذی ضروری است که در فرآیندهایی مانند تقسیم سلولی، توسعه دیواره سلولی، متابولیسم کربوهیدرات‌ها، انتقال قندها، رشد گرده و تولید بذر نقش دارد.

علائم کمبود بور ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• برگ‌ها: زرد شدن (کلروز) و پیچیدگی برگ‌های جدید، مرگ نوک برگ‌ها و لبه‌ها، برگ‌های سفت و شکننده.

• ساقه و ریشه: کاهش رشد ساقه و ریشه، تورم یا ترک خوردگی غیرعادی ساقه‌ها، رشد ضعیف ریشه‌ها.

• گل و میوه: اختلال در تشکیل گل، کاهش تولید میوه، میوه‌های تغییر شکل یافته، ترک خوردگی و نواحی زبر یا تغییر رنگ.

عوامل مؤثر در کمبود بور عبارتند از:

• شرایط خاکی: خاک‌های با pH بالا (قلیایی) که در آن‌ها بور به فرم غیرقابل جذب برای گیاهان وجود دارد، خاک‌های با مواد آلی کم (<1.5%) که ظرفیت نگهداری بور را کاهش می‌دهند، خاک‌های شنی که به‌راحتی بور را از دست می‌دهند.

• شرایط محیطی: آبیاری بیش از حد یا بارش‌های زیاد که موجب شستشوی بور از خاک می‌شود، خشکی که باعث کاهش دسترسی گیاه به بور می‌شود.

برای درمان کمبود بور می‌توان اقدامات زیر را انجام داد:

• آزمایش خاک: انجام آزمایش خاک برای تعیین میزان بور موجود و نیاز به افزودن آن.

• کوددهی با بور: استفاده از کودهای حاوی بور مانند بوراکس، اسید بوریک یا سولوبور.

• پاشش برگی: در موارد کمبود شدید یا زمانی که پاسخ سریع مورد نیاز است، می‌توان از محلول‌های بور برای پاشش برگی استفاده کرد.

• مدیریت pH خاک: حفظ pH خاک در محدوده مناسب برای جذب بور، معمولاً بین ۵.۰ تا ۷.۵.

• افزایش مواد آلی خاک: افزودن کمپوست یا مواد آلی به خاک برای افزایش ظرفیت نگهداری بور و بهبود دسترسی گیاه به آن.

خیر، نیاز به بور در گیاهان مختلف متفاوت است. برخی گیاهان مانند کلم، کلم بروکلی و چغندر نیاز بیشتری به بور دارند، در حالی که گیاهانی مانند لوبیا و نخود به مقادیر کمتری از بور نیاز دارند.

بله، مصرف بیش از حد بور می‌تواند برای گیاهان سمی باشد و منجر به مسمومیت بور شود. علائم مسمومیت بور شامل سوختگی نوک برگ‌ها، زرد شدن برگ‌ها و توقف رشد است.